Mind

Even weg met... - ‘Groen’ een sfeerverhaal van Esther Verhoef

Beeld: iStock

Je belde me vanochtend: de vlucht had vertraging, maar nu ben je onderweg. Een taxi brengt je naar deze plek, een vlekje op de kaart dat bijna niemand kent.

Straks zul je zien hoe mooi het hier is.

Het groene heuvellandschap, dat zindert in de middagzon. Er groeien cactussen, doornstruiken en vooral veel olijfbomen. Ze staan in lange, rechte rijen, heuveltop na heuveltop. Tussen hun knoestige stammen waait stof op van de koperkleurige aarde, vogels zwermen kwetterend van tak naar tak.

De hitte slaat op je neer zodra je uit de auto stapt, maar het voelt niet benauwd, eerder aangenaam. Leg je hoofd maar in je nek. Neem de tijd. De hemel is indigoblauw en zo goed als wolkeloos.

Dat blijft zo, de hele week.

Ons hotel ligt achter deze heuvel. Vanuit de boomgaard zie ik de kruinen van de hoge palmbomen die rondom de cortijo staan. Het complex is eeuwenoud. Het was ooit een dorpje met stallen en een witgepleisterde kapel. Nu slapen er toeristen en zijn er terrassen en gemaaide gazons, en een verkoelend zwembad omringd door oleanders. ‘Een oase van luxe midden in de grootste olijfboomgaard van de streek’, volgens de gids.

Het is er prachtig, maar mijn oase is hier, waar de tijd heeft stilgestaan en de lauwe bries de geur van kruiden en dorre aarde meebrengt. Ik weet dat jij er