Mind

Even weg met... 'Wit' een sfeerverhaal van Esther Verhoef

Dit is het oudste gedeelte van de stad. De gevels zijn witgepleisterd en versierd met tegeltableaus, de vele fonteinen ingelegd met mozaïek. Ik wandel door een wirwar van smalle stegen, langs binnenplaatsen en pleintjes met sinaasappelbomen. De zon is bijna onder, maar de warmte straalt nog af van de witte muren. De stad maakt zich op voor de avond. Kroegen hebben hun deuren wijdopen, bartafels op straat. Ik ruik de geur van jasmijn, van olijfolie en citrus.

Ik hoor tikkende hakken.

Iemand tokkelt op een gitaar.

Het voelt fantastisch om hier te zijn, in deze stad, die bijna uit haar voegen barst van haar rijke historie, waar het leven wordt gevierd, elke dag opnieuw. Waar mensen dansen en lachen, eten en drinken, tot ver na zonsondergang.

Hoog boven de witte gebouwen kleurt de hemel rozerood. Zwaluwen schieten heen en weer, ze zwenken langs de geglazuurde daken, duiken en stijgen, zweven op de wind. Hun typerende geluid klinkt over de hele stad en vermengt zich met de geluiden van de oude wijk. Geroezemoes. Uit een bar komt het geklepper van castagnetten, het ritmische stampen van hakken op een houten vloer. Mensen klappen mee in de maat van de muziek. Ik stap naar binnen, een glas wordt in mijn hand gedrukt. Lachende gezichten. Een kus op mijn wang. Dit is mijn thuis.